Terug uit China concludeer ik dat er sinds de rellen van begin juli een aantal zeer inzichtelijke en genuanceerde stukken over de Xinjiang en de samenleving in het westen van China zijn gepubliceerd.
Zo schreef Hans Moleman onder andere over de ‘woestijnstad Shihezi’, de rol van het Bingtuan leger bij de ontwikkeling van Xinjiang, en de huidige stand van zake aangaande het Xinjiang Production and Construction Corps, zoals het Bingtuan tegenwoordig voluit heet (in de Volkskrant van maandag 24 augustus).
De gevoelens onder het overgrote deel van de Oeigoeren en andere etnische minderheden van Turkse komaf werd juist – daarmee bedoel ik ‘een stuk genuanceerder’ – verwoord in verschillende stukken in zowel de Volkskrant als het NRC, en ongetwijfeld ook in andere media.
Daarmee breekt de media mijns inziens met het beeld wat in eerste instantie van de situatie in Xinjiang werd geschetst. Blijkbaar bezit de – westerse? – media over zo’n vermogen tot zelfreflectie.
Voor deze media is dan ook maar één opmerking op zijn plaats: ere wie ere toekomt.
Zo ook de media in China, en de Chinese overheid? Het valt te hopen voor de bewoners van Xinjiang. Recente ongeregeldheden tussen Han Chinezen en de overheid, waarbij de Han kritiek uitte op het optreden van de overheid tijdens en na de rellen van begin juli, stemmen mij echter bepaald niet hoopvol.
Ere wie ere toekomt
Terug uit China concludeer ik dat er sinds de rellen van begin juli een aantal zeer inzichtelijke en genuanceerde stukken over de Xinjiang en de samenleving in het westen van China zijn gepubliceerd.
Zo schreef Hans Moleman onder andere over de ‘woestijnstad Shihezi’, de rol van het Bingtuan leger bij de ontwikkeling van Xinjiang, en de huidige stand van zake aangaande het Xinjiang Production and Construction Corps, zoals het Bingtuan tegenwoordig voluit heet (in de Volkskrant van maandag 24 augustus).
De gevoelens onder het overgrote deel van de Oeigoeren en andere etnische minderheden van Turkse komaf werd juist – daarmee bedoel ik ‘een stuk genuanceerder’ – verwoord in verschillende stukken in zowel de Volkskrant als het NRC, en ongetwijfeld ook in andere media.
Daarmee breekt de media mijns inziens met het beeld wat in eerste instantie van de situatie in Xinjiang werd geschetst. Blijkbaar bezit de – westerse? – media over zo’n vermogen tot zelfreflectie.
Voor deze media is dan ook maar één opmerking op zijn plaats: ere wie ere toekomt.
Zo ook de media in China, en de Chinese overheid? Het valt te hopen voor de bewoners van Xinjiang. Recente ongeregeldheden tussen Han Chinezen en de overheid, waarbij de Han kritiek uitte op het optreden van de overheid tijdens en na de rellen van begin juli, stemmen mij echter bepaald niet hoopvol.